[Fic] Maplestory : Another Day to Go [Phantom x Freud]

posted on 21 Aug 2015 19:15 by nabidmon in Fiction

[Fic] Maplestory : Another Day to Go [Phantom x Freud]

Paring : Phantom x Freud (Evan Implied)

Rating : PG-13

Warning : สปอยเนื้อเรื่องตัวละครในเกม Maplestory ระวังก่อนอ่านหากไม่อยากเสียอารมณ์  
 

 

--------------------------------------------------

 

 

          'งั้นทำให้เต็มที่ล่ะ อัลเฟรนไม่ค่อยพิศมัยโจรนักหรอกนะ'
 
 
       จะให้พูดว่าไงดีล่ะ? โอกาศงั้นเหรอ? อาจจะเป็นพระเจ้าทรงโปรดรึเปล่า? แต่ถ้าคิดคงไม่ใช่อย่างหลังแน่ๆ  ถึงจะไม่ใช่พระเจ้าแต่อาเรียก็คงไม่ได้ปรารถนาจะให้เข่นฆ่าแบบนี้ แต่ต่อให้เขาเข้าใจถึงขนาดนั้นแล้ว ก็ไม่ได้ทำให้หยุดอยากแก้แค้นขึ้นมาได้เลย


       อยากจะฆ่าแบล๊คเมจ อยากให้หมอนั้นตายอย่างทรมาณสาสมกับทุกอย่างที่หมอนั้นทำไว้






       ....ในตอนนั้น เราเพียงต้องการจะใช้ประโยชน์จากกลุ่มผู้กล้าเหล่านั้นเท่านั้น....


       พวกกลุ่มฮีโร่ในสายตาเขาเหมือนเป็นกลุ่มรวมคนแปลก อย่างอารัน ยัยนั้นก็เป็นคนดีอยู่หรอก แต่น่าจะเป็นสาวสายกินนะ? ยิ่งเนื้อนี้ยิ่งชอบ แต่ดันชอบบ่นว่าตัวเองอ้วนบ้าง ไม่สมหญิงบ้าง แต่เอาจริงเธอก็ชอบสวิงขวานขนาดใหญ่นั้นไปมาเป็นว่าเล่นแบบนั้น จำให้ทำไงถึงจะสมหญิงเล่า


       ลูมิเนียส พูดเลยว่าเป็นคนที่ทะเลาะด้วยบ่อยสุดแล้ว ยิ่งเรื่องไร้สาระก็ยิ่งบ่อย ขอโทษด้วยแล้วกันที่เขาไม่ใช่ผู้ดีตีนแดงมาจากออโรร่าเหมือนเจ้านั้นน่ะนะ เอะอะอะไรก็มันไม่ดีอย่างโง้น ไม่เหมาะสมอย่างงี่ นายเป็นหนึ่งในสมาพันธ์เมเปิ้ลและก็บลา บลา บลา โอ๊ย เป็นคนที่น่ารำคาญสุดแล้วล่ะมั้ง 


       เมอซิเดส อื่อหือ.... ไม่รู้ว่าแก่ขนาดไหนต่อไหนแล้ว แต่ก็ยังแต่งหน้าเสียเป็นชั่วโมงอยู่ดี แม้จะบางๆ และเวลาต่อสู้ไม่เคยบ่นเรื่องเครื่องสำอาญที่แต่งมาเละก็เหอะ เป็นพวกไม่ค่อยพิศมัยมนุษย์ ยกเว้นฟรอยล่ะคนนึง 
 


       สุดท้าย..... ฟรอย...


       สำหรับฉัน เขาเป็นคนที่มีความเป็นผู้นำสูง และฉันก็เชื่อด้วยว่าถ้าไม่มีฟรอย คงไม่มีพวกเรามายืนตรงนี้ ถึงฟรอยจะเหมือนคนขี้บ่นบ้าง แต่ฉันก็รู้ดีว่าทุกคำล้วนกลั่นกรองออกมาจากจิตใจ ทั้งความเป็นห่วง ความเสียใจ ความใส่ใจ มันต่างจากทุกๆ คนที่ฉันเคยคุยด้วย เขาเหมือนเป็นแสงสว่างที่ดูห่างไกลสำหรับฉัน


       ไม่มีใครชอบขี้หน้าฉันนักตอนที่เข้ามาในฮีโร่ใหม่ๆ แต่ฟรอยก็ไว้ใจฉัน คุยกับฉันไม่เหมือนคุยกับสิ่งแปลกปลอม ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากและคนเดียวที่ฉันเจอมาคือ อาเรีย....


       ในตอนท้าย ทั้งที่คิดว่าจะไม่มีอีกแล้ว แต่ฉันก็ผูกมัดตัวเองไว้กับฟรอย ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ฟรอยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน ฉันต้องการเขา อยากให้เขามาเป็นหนึ่งในคอลเล็กชั่นของฉันได้เลยยิ่งดี



       เพราะยิ่งยึดติดแบบนั้น มันก็เหมือนกับประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

       ตอนที่รู้ว่าฟรอยหายไปแล้ว ตายไปแล้ว ไม่มีตัวตนอีกแล้ว มันทำให้ฉันแทบบ้า
 
       แค่คิดว่าจะไม่ได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว สมองมันก็ว่างเปล่า


       เสื้อคลุมและอาวุธของฟรอยเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลือเป็นของดูต่างหน้า ฉันไม่อยากจะเห็นมันอีกครั้งจึงให้แกสทั่นเก็บของพวกนั้นเข้าคลังไป เนื่องด้วยว่า อยากจะทำลายมันทิ้งแต่ดันทำไม่ลง


          'นายจะเป็นอะไรไม่เกี่ยวหรอกแฟนธ่อม'


       นายเป็นคนแรก.......


          'แต่ตอนนี้ นายคือหนึ่งในพวกเรา'


       เป็นคนแรกจริงๆ ................


       ที่ยอมรับว่าฉันก็มีค่า.....................



       หลายๆ ความทรงจำมันพุดขึ้นมา ในเวลาที่นายได้หายไปแล้ว ฉันยังคงจำวันที่นายขอให้ฉันช่วยคุ้มกัน ตอนไปปราสาทร้างเก่าๆ ที่มีข่าวลือว่ามือสมุดตำราชั้นดีเก็บไว้ที่นั้น

       เพราะนายไม่อยากรบกวนผู้กล้าคนอื่นๆ ก็เลยชวนฉันมา


          "อีกอย่างแฟนธ่อมน่ะ น่าจะช่วยฉันได้มากกว่าคนอื่นๆ ในเรื่องนี้นะ ฮ่ะๆ ~"

       ถึงจะแปลกๆ แต่มันก็อดทำให้ฉันยิ้มไม่ได้ แม้สุดท้ายแล้วจะไม่ได้มีตำราดังกล่าวจริงๆ ก็เถอะ




       วันที่นายมัวแต่หมกอยู่ในห้องเพื่อวิจัยเกี่ยวกับยารักษาโรคระบาดประหลาดๆ นั้นก็เหมือนกัน

       อัลเฟรนไม่ยอมให้ฉันเข้าห้องนายก็จริง แต่สุดท้ายฉันก็แอบเข้าไปได้อยู่ดีนั้นล่ะ


          "ฮ่ะๆ~  ถ้านายจะหาเพื่อนดื่ม ไม่เห็นต้องแอบเข้ามาขนาดนี้ก็ได้นี้นา"

       ในคืนนั้นแม้จะมีบ่นบ้างนิดหน่อย แต่สุดท้ายฟรอยก็ยอมดื่มเป็นเพื่อนจริงๆ 






       ทุกความจำ มันฝังแน่น............

       หวังว่านายคงไม่โกรธที่ฉันไม่ได้อยู่ข้างนายในร้อยปีที่ผ่านพ้นไปแล้ว





       และจู่ๆ เด็กคนนึงโผล่ออกมา

       ด็กคนนึงที่หน้าตาราวกับถอดแกะมันจากฟรอย
 
       ในทีแรกเขาตกใจ ถ้าไม่มีสติกับตัวคงวิ่งไปคว้าตัวมาไว้แล้ว เมื่อทราบว่า เป็นเพียงผู้สืบทอดเท่านั้น ความรู้สึกหลายๆ อย่างมันก็ปนเป ดีใจ เสียใจ ผิดหวัง น่าหัวเราะ และสุดท้าย..... เขาเริ่มยึดติด............
 
       สอนทุกอย่างเท่าที่จะทำได้
 
       ปกป้องไว้ เพื่อไม่ให้เวทย์และทุกๆ อย่างของนายหายไป
 
       แน่นอนว่ารวมถึงอุปกรณ์ที่เก็บไว้ฉันก็มอบให้เด็กคนนี้ด้วย
 
 
 
 
          'แฟนธ่อม....'
 
 
       ถ้าสวรรค์มีจริงนายจะมองจากที่นั้นอยู่รึเปล่า?
 
       นายจะหัวเราะจนฟันแทบหลุดเพราะฉันยอมเลี้ยงเด็กที่เคยออกปากว่าเกลียดนักเกลียดหนาไหม?
 
 
.
 
.
 
.
 
 
 
          'คงจะมายอมแพ้ไม่ได้หรอก.......'
 
       เสียงในตอนนั้นยังคงดังในหัว ในวันที่พวกเราตัดสินใจจะไปสู้กับแบล๊คเมจเมื่อร้อยปีก่อน 
 
 
          "เพราะยังมีวันพรุ่งนี้ที่รออยู่"

 
       ไม่ต้องห่วงฟรอย ฉันยังอยู่ที่นี้อีกนานน่า..... ไว้สงครามบ้าๆ นี้จบเมื่อไหร่ จะรีบบึ่งไปหาเลย เพราะงั้นอย่าลืมเตรียมไวน์อร่อยๆ ไว้ให้ด้วยที่นั้นด้วยล่ะ
 
 
--------------------------------------------------
 
เกม Maplestory จะมีใครเล่นอยู่ไหมเน้อ ;w;''
ส่งรีเควสเพื่อนค่ะ เคยลงในเด็กดีแล้ว เอามาลงในนี้ด้วย

Headcanon เยอะมาก ส่วนหนึ่งอิงมาจากเกม หวังว่าคงไม่ว่ากันนะ =w=''
 

Comment

Comment:

Tweet