[Fic] Big Hero 6 : Last Time 2 [Tadashi x Hiro]

posted on 31 Mar 2015 13:48 by nabidmon in Fiction
[Fic] Big Hero 6 : Last Time [Tadashi x Hiro]
Paring : Tadashi x Hiro
Rating : PG- 15
Waring : อาจจะมีสปอยจากในหนังบ้าง ^ ^ เชื่อว่าคงไม่เกิน 10 พาร์ท 
 
เนื้อเรื่องกล่าวถึงฮิโระในวัย 17 ปี ได้สร้างไทม์แมชชีนกลับไปหาทาดาชิ 
 
----------------------------------------------------------------------------------------
 
     วันนี้ชายคนนั้นก็มาซุ่มดูเขาที่อยู่ในห้องวิจัยนี้อีกครั้ง พูดได้ไม่เต็มปากว่ากดดันแต่ก็ได้พูดไม่ได้อีกอยู่ว่าไม่รู้สึกอะไรเลย ถึงทาดาชิจะไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายแต่ก็ไม่ควรวางใจจนมากเกินไปอยู่ดี
 
 
     จนกระทั้งคืนที่สาม ทาดาชิก็ตัดสินใจชวนอีกฝ่ายเข้ามาในห้องวิจัยให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
 
 
          "จะดีเหรอ?"
 
 
          "อืม ไม่เป็นไรหรอก"
 
     เพราะอย่างน้อยมันก็ดีกว่าให้เด็กหนุ่มคนนี้มาด่อมๆ มองๆ ที่หน้าห้องกว่าตั้งเยอะ ขืนเกิดวันดีคืนดีมีร.บ.ภมาลากตัวเข้าโรงพักคงลำบากไม่น้อยเลยจริงๆ และคนที่เดือดร้อนก็คงไม่พ้นตัวเขาตามไปด้วยแน่ๆ
 
 
     ทาดาชิเดินไปที่โต๊ะกระติกน้ำร้อนในห้องเพื่อทำน้ำชาให้อีกฝ่ายทาน
 
 
          "ฉันทาดาชิ ฮามาดะแล้วเธอ....?" ทาดาชิพูดก่อนจะยื่นแก้วน้ำชาให้อีกฝ่าย
 
 
          "ฮิโระ...."
 
 
          "ห่ะ?"
 
 
     รอบนี้เป็นเขาที่ตกใจ น้ำชาที่ยื่นให้อีกฝ่ายก็ค้างไว้ที่มือ 'ฮิโระ' เนี่ยนะ?
 
 
          "เอ่อ... ฮิโระ ทากะจิโฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก" เมื่อแนะนำตัวเสร็จทากะจิโฮะก็ยื่นมือมารับแก้วชาไปจิบ แต่ก็สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อความร้อนจากน้ำชาไปลวกที่ปาก
 
 
          "อื่อ ทางนี้ก็เช่นกันนะ" พอยื่นมือจะทำความรู้จักตามมารยาท ก็ดูเหมือนทากะจิโฮะจะลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือมาเชคแฮนด์ตามมารยาท
 
 
          "....คือ...จะว่าไงดีล่ะ.......ขอโทษที่มาแอบดูทุกคืน......คงไม่สบายใจใช่ไหมล่ะ?"
 
 
          "หืม? ไม่หรอก ไม่เป็นไร เธอสนใจอะไรในห้องนี้รึเปล่า ทากะจิโฮะ?"
 
 
     ผมได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ จากอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
 
 
          "ฮิโระเถอะ... อืม...... ฉันสนใจหุ่นตัวนั้นน่ะ..."
 
 
     ฮิโระชี้นิ้วไปยังหุ่นนักรักสุขภาพของผมที่ยังเสร็จไม่ดีเท่าที่ควร ขยับอะไรได้แล้วก็จริงแต่ก็ตอบสนองอะไรไม่ได้นัก
 
 
          "....หุ่นนักรักสุขภาพสินะ........"
 
 
     ผมมองเหม่อมองไปยังหุ่นตัวใหญ่อีกครั้ง มันใช้เวลานานพอผมควรกว่าจะประกอบส่วนต่างๆ ให้ใหญ่ขนาดนั้น
 
 
          "ยังไม่ได้ตั้งชื่อ?"
 
 
     ทาดาชิรู้สึกงงเล็กน้อยกับคำถาม แต่ก็นึกได้ว่าเขายังไม่ได้ตั้งชื่ออะไรสักอย่างกับเจ้าหุ่นตัวนี้เลย
 
 
          "อืม... ฉันคิดชื่อยังไม่ออกน่ะ เอ่อ... ฮิโระ......?"
 
 
     แน่นอนว่าเขายิ่งงงเข้าไปใหญ่เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นไปสำรวจโครงสร้างของหุ่นตัวนั้น ขณะกำลังสำรวจฮู้ตนั้นก็หล่นลงมาจากหัว ทำให้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ
 
 
          'นึกถึงฮิโระเลย....'
 
 
     ทันทีที่ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว ทาดาชิก็รีบปัดมันออกไปอย่างรวดเร็ว พลางมองไปยังฮิโระที่สำรวจหุ่นอย่างตั้งใจ ดูเหมือนว่าจะทั้งตื่นตาและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน เมื่อเหมือนจะรู้สึกตัวฮิโระก็รีบผละตัวออกจากโครงหุ่นทันที
 
 
          "อะ...โทษที ที่สำรวจดูโดยพลการน่ะ"
 
 
          "ไม่เป็นไรหรอก"
 
 
     ผมส่ายหัวเบาๆ รู้สึกขัดๆ ในใจที่อีกฝ่ายดันชื่อเหมือนน้อยชายเขาซะได้ ไม่ทันคิดมือก็เลื่อนไปลูบที่ขมับ ฮิโระหันกลับไปมองที่หุ่นอีกครั้งก่อนจะพูดออกมา
 
 
          "นาย.... ทำไมถึงทำเป็นหุ่นแบบนี้น่ะ?"
 
 
 ---------------------------------------------------------------------------------------
 
 
          "นาย.... ทำไมถึงทำเป็นหุ่นแบบนี้น่ะ?"
 
 
     ฮิโระแทบจะอยากตบหัวตัวเองที่ดันไปถามคำถามที่ไม่ควร
 
 
          "ก็ส่วนหนึ่งฉันอยากให้มันเป็นหุ่นน่ากอด เลยทำให้มันตัวอ้วนๆ แบบนั้นน่าจะเหมาะกับหุ่นพยาบาลมากกว่า ฉันคิดอย่างงั้นนะ"
 
 
     เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบจากทาดาชิ หุ่นที่เหมือนหุ่นสงครามงี้เนี่ยนะ?
 
 
          "ฉันว่ามันน่ากลัวไปหน่อยนะ ลดขนาดมันหน่อยดีไหม?"
 
 
     ทาดาชิทำท่าเหมือนนึกได้ ทันทีที่ได้ยินข้อคิดเห็นของฮิโระ
 
 
          "มันน่ากลัวขนาดนั้นเลย?"
 
 
          "มันก็เท่ดี แต่ฉันว่าถ้าน้ำหนักมันเยอะก็คงส่งเสียงดังเวลาเดินน่าดู นายใช้สแตนเลสประกอบใช่ไหมล่ะ? อีกอย่างมันคงกอดไม่สบายหรอกแถมถ้าพังขึ้นมาทีคงซ่อมลำบากด้วย"
 
 
          "ก็จริง.... เอ่อ... ฮิโระเรียนอยู่มอนี้ด้วยเหรอ?"
 
 
          "ใช่" ปากไปก่อนความคิด ฮิโระแทบจะกัดลิ้นตัวเองทิ้ง นี้เขาพูดอะไรออกไปกัน
 
 
          "เอ่อ.. ไม่! แต่หมายถึง ใช่! ฉันกำลังจะเข้ามาสมัครเรียนที่นี้น่ะ"
 
 
          "งั้นนายก็เลือกถูกที่แล้วล่ะ ที่นี้สอนดีอยู่เหมือนกันนะ อีกอย่างนายรู้จักศาตราจารย์คาลาแฮนรึเปล่าล่ะ"
 
 
     ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ฮิโระก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมา แม้จะทำใจได้แต่เขาก็ทำใจให้ตัวเองชอบบุคคลนั้นไม่ลงอยู่ดี แถมยังรู้สึกเกลียดด้วยซ้ำไป
 
 
          "อ่า... รู้จักสิ"
 
 
          "เขาสอนดีมาก เธอก็น่าจะลองไปพบเข-"
 
 
          "พอเถอะ" เขายื่นมือออกไปเพื่อให้ทาดาชิหยุดพูดพร้อมกุมหัวตัวเอง ให้ทำใจสงบๆ
 
 
          'หมอนั้นเป็นคนฆ่านายแท้ๆ ....'
 
 
     แม้จะอยากพูดออกไปมากแต่ก็ทำไมได้
 
 
          "ขอโทษนะ... ฉันทำให้นายไม่สบายใจรึเปล่า?"
 
 
     พอรู้สึกตัว เขารีบส่ายหน้าพร้อมโบกมือไปมาเป็นเชิงว่าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ
 
 
          "ไม่ๆ ไม่เป็นอะไรจริงๆ เชื่อสิ เอ่อ... โปรเจ็คนายมันน่าสนใจมากเลย ฉันไปก่อนนะ! คือ..มันดึกแล้ว! บาย!" ไม่ทันที่ทาดาชิจะได้รั้งอะไรตัวฮิโระก็วิ่งออกจากห้องไปแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
          "นี้เราพูดอะไรไม่ดีออกไปรึเปล่านะ?" เสียงของทาดาชิลอยมาจากลิบๆ
 
 
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
 
 
          'นี้เราทำอะไรของเราเนี่ยยยยยยย!!'
 
 
     ฮิโระรู้สึกอยากจะเอาหัวโขกกับต้นไม้สักล้านรอบ นอกจากเขาจะไปยุ่งกับงานทาดาชิไม่พอ ยังเผลอไปทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจอีกต่างหาก
 
 
          "แย่ชะมัดเลย ตัวฉันนี้...."
 
 
     สุดท้ายฮิโระก็หยิบหุ่นในกระเป๋าเสื้อฮู้ตของเขาออกมา ตัดสินใจว่าจะไปแข่งบ็อทไฟท์หาเงินสักตาสองตา แก้ความฟุ่งซ่านในหัวนี้จะดีกว่า
 
 
 ---------------------------------------------------------------------------------------
 
 
     ทาดาชิขับสกู๊ตเตอร์กลับบ้านไปอย่างกังวล คิดในใจว่าตัวเองไปทำอะไรให้ฮิโระไม่พอใจรึเปล่าหรือพูดจาอะไรไม่ดีออกไป ทว่าก็พยายามมองกับตัวเองในแง่ดีว่าฮิโระเป็นเพียงคนแปลกหน้าทำไมเขาต้องคิดอไรมากด้วย? เพราะฮิโระกำลังจะเข้าเรียนที่นี้หรือ?
 
 
     เมื่อถึงบ้านป้าแคสก็เตรียมข้าวเย็นเสร็จพอดี ดูเหมือนว่าจะตรงตามเวลาเป๊ะเช่นเคย
 
 
          "เป็นไงบ้างทาดาชิ ยังเจอคนแปลกๆ อยู่ไหม? แล้วแจ้งยามที่นั้นรึยัง?"
 
 
          "ยังครับป้าแคสและก็ผมไม่เห็นเขาแล้วด้วย"
 
 
          "แหม ก็กันไว้ก่อน ขืนเป็นโจรหรือฆาตกรขึ้นมาจะทำยังไง"
 
 
     ทาดาชิทำได้แค่หัวเราะแห้งๆ ตอบกลับไปเท่านั้น พอดีกับที่ฮิโระลงมาทานข้าวเย็นซึ่งวันนี้คือแฮมเบิร์ก
 
 
          "ไงเด็กเนิร์ดโดนโจรลักพาตัวไปยัง"
 
 
          "ฮิโระ!" ป้าแคสร้องเมื่อฮิโระพูดแบบนั้น
 
 
     ผมยื่นมือไปขยี้หัวน้องชายตัวแสบ แม้จะไม่เหมือน แต่เขาก็รู้ดีว่าฮิโระเป็นห่วงแค่ไหน
 
 
          "หืม... หมู่นี้หัดเป็นห่วงพี่แล้วเหรอ?"
 
 
     ฮิโระรีบปัดมือของผมออก พร้อมกับแลบลิ้นก่อนจะคว้าจานอาหารวิ่งขึ้นห้องไป 
 
 
          "ใครเป็นห่วงนายกัน! แบร่!! จะไปตายที่ไหนก็ไปเลย!"
 
 
 
 
 
 
     ทาดาชิอดนึกถึง 'ฮิโระ' ขึ้นมาไม่ได้ ถ้าหากเขาชวนคุณน้องชายตัวดีเข้ามหาลัยสักทีจะดีไหม? แต่แน่นอนว่าฮิโระต้องปฏิเสธชัวร์ๆ
 
 
          "ขอบคุณครับป้าแคส อร่อยมากเลย"
 
 
     ผมลุกขึ้นหยิบจานตั้งใจจะไปล้างแต่ป้าแคสก็คว้าไปก่อน
 
 
          "ให้ป้าจัดการเอง เธอไปพักเถอะทาดาชิ"
 
 
          "ขอบคุณครับ ขอโทษทีรบกวนด้วยนะครับ"
 
 
          "อื่อหือ แค่นี้เอง คิดว่าฉันเป็นป้าให้เธอกี่ปีแล้วกัน"
 
 
     ทาดาชิหัวเราะตอบก่อนจะขอบคุณป้าแคสอีกครั้งและเดินขึ้นห้องตามฮิโระไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     หลังจากนั้นฮิโระก็ไม่ได้มาที่ห้องวิจัยเขาอยู่หลายสัปดาห์ ทาดาชิตัดสินใจทำตามข้อเสนอแนะของฮิโระ เปลี่ยนโครงสร้างให้เล็กลงคล้ายมนุษย์มากขึ้น
 
 
          "โย้ว! เป็นไงบ้างทาดาชิ"
 
 
     เฟรดและฮันนี่เลม่อนเดินเข้ามาในห้อง ซึ่งกำลังรกได้ที่ 
 
 
          "ก็ไปได้สวยอยู่"
 
 
     ผมหันกลับไปทำงานกับโครงส่วนหุ่นยนต์ต่อ ข้อต่อระหว่างเอวกับขาเป็นระยะที่ทำได้ยากมาก เพราะหากเล็กเกินก็จะรับน้ำหนักส่วนบนไม่ไหว และถ้าใหญ่เกินไปก็จะเข้าอิหรอบเดิมว่าเวลาเดินมัจะเสียงดังเกินไป
 
 
          "เปลี่ยนโครงหุ่นใหม่เหรอจ้ะ?" ฮันนี่เลม่อนเดินเข้ามาข้างๆ ตัวหุ่นเพื่อดูทาดาชิทำงานและสำรวจหุ่นไป
ในตัว
 
 
          "อืม...ทำ..นอง...นั้น......ล่ะ! อึบ...!!"
 
 
     ทาดาชิพยายามขันน็อตให้แน่นขึ้นแต่ทว่า....
 
 
     ครึก!! ป๊อง~! โครม!!!
 
 
     น็อตดันหลุดออกมาและดีดใส่หน้าผากของทาดาชิเสียเต็มแรง จนผมต้องกุมหัวที่เป็นรอยแดงจ้ำๆ อย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับโครงหุ่นที่ล้มลงไปกับพื้น
 
 
          "โอ้ว เฮดช็อต! เจ็บมากไหมเพื่อน"
 
 
     เฟรดดีดนิ้วก่อนจะช่วยยกหุ่นให้ตั้งพิงกับกำแพงห้อง
 
 
          "อืม...นิดหน่อย......"
 
 
     ฮันนี่เลม่อนช่วยฉุดทาดาชิขึ้นมายืน ซึ่งผมก็ขอบคุณก่อนจะหยิบผ้ามาประคบบริเวณหน้าผากที่ถูกดีดใส่ไป 
 
 
          "เฮ้อ... ยากกว่าที่คิดไว้เยอะเลย" ผมถอนหายใจเบาๆ เป็นเชิงปลง
 
 
          "จะว่าไป ทำไมถึงเปลี่ยนรูปแบบหุ่นล่ะเพื่อน ฉันว่าแบบเก่าเท่กว่านา"
 
 
          "นิดหน่อย พอดีแบบเก่าน้ำหนักมันเยอะเกินไปน่ะ ขนย้ายลำบาก"
 
 
          "แต่ฉันว่า... แบบนี้ดูน่ารักกว่าแบบเก่าเยอะเลยนะ" ฮันนี่เลม่อนพูดให้กำลังใจ
 
 
          "ขอบใจนะฮันนี่"
 
 
          "นายเนี่ยโปรแกรมเก่งแต่ประกอบหุ่นไม่ค่อยเก่งเลยสินะ" เฟรดพูดพลางมองหุ่นที่เหมือนจะไม่สมประกอบ
 
 
          "ทำนองนั้น ฉันประกอบหุ่นไม่เก่งเท่าฮิโระจริงๆ นั้นล่ะ"
 
 
          "เธอพูดเกี่ยวกับฮิโระบ่อยมากเลยรู้รึเปล่า ทาดาชิ วันหลังก็แนะนำให้พวกฉันรู้จักบ้างสิ" ฮันนี่พูดยิ้มๆ
 
 
     พอได้ยินคำว่า 'ฮิโระ' ตัวทาดาชิก็อดนึกถึงไม่ได้จริงๆ ว่าป่านนี้เจ้าตัวจะเป็นยังไงบ้าง นอนอยู่บ้าน? ไม่รู้สินะ ปกติเจ้าน้องชายตัวแสบเขาไม่ค่อยออกจากบ้านสักเท่าไหร่นัก ชวนไปไหนก็ไม่ค่อยไป ทว่าก็มีภาพอีกบุคคลหนึ่งแทรกเข้ามาในหัว ฮิโระอีกคนที่มักจะแอบดูเขาป่านนี้จะสบายดีไหม?
 
 
          "ได้สิ ถ้าเจ้าน้องชายตัวแสบยอมออกจากบ้านล่ะก็นะ"
 
 
     ทั้งสองพยักหน้า เฟรดแซวเล็กๆ น้อยๆ ว่าตัวเขาเป็นพวกบราค่อนรึเปล่า เห็นชอบพูดถึงน้องชายตัวเองอยู่บ่อยครั้ง แต่ทาดาชิก็ทำได้แค่หัวเราะแห้งๆ กลับไปเท่านั้น ก่อนที่ฮันนี่จะชวนไปทานข้าวด้วยกันกับโกโกและวาซาบิ ซึ่งเขาปฏิเสธไปด้วยความสุภาพ
 
 
          "ขอโทษนะ ฮันนี่ เฟรด เดี๋ยวฉันขอจัดการกับเจ้าหุ่นตัวนี้ก่อนแล้วกัน"
 
 
          "ไม่มีปัญหาเพื่อน เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็โทรมานะ"
 
 
     ทาดาชิโบกมือลาเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะหันไปจัดการโครงหุ่นให้เสร็จ ในใจนึกถึง 'ฮิโระ' ที่เป็นคนแนะนำให้ลองทำหุ่นให้เล็กลง ตัวเขาคิดว่าถ้าเปลี่ยนให้เป็นเหมือนกับลูกโป่งคือการพองลมออกมาก็พอดูดีแถมน่ารักด้วย นอกจากนี้ยังนุ่มอีกต่างหาก ทว่าเขาก็ยังไม่ได้ออกแบบหน้าตาหุ่นเลยแม้น้อย เลยรู้สึกเครียดกับเรื่องนี้นิดหน่อย
 
 
     จะทำอย่างไรให้หุ่นน่ารัก? เขาเป็นคนที่ออกแบบอะไรไม่ค่อยเป็นจริงๆ พอเติมตาซึ่งเป็นกล้องสแกนและเติมปากลงไปด้วยแล้วมันแอบดูน่ากลัวพิลึก มีหวังเด็กที่ไหนเห็นก็ร้องไห้ก่อนที่จะยอมปล่อยให้สแกนแล้วล่ะ
 
 
     เขาตั้งหน้าตั้งตาประกอบชิ้นส่วนของหุ่นต่อ จนลืมเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียสนิท
 
 
 ---------------------------------------------------------------------------------------
 
 
     ฮิโระเดินเข้ามาในมหาลัยแบบชิลๆ แม้จะรู้สึกว่ามันชิลไปหน่อยแต่ว่าวันนี้มันเป็นวันอาทิตย์จึงมีคนในมหาลัยน้อย และส่วนมากคนพวกนี้ก็จะคนที่ยุ่งอยู่กับงานคนไม่มีเวลามาสนใจเขาอยู่แล้ว 
 
 
     ทันทีที่มาหยุดอยู่กับหน้าห้องของทาดาชิ ฮิโระก็รู้สึกลังเลเล็กน้อยว่าควรจะเปิดระตูเข้าไปเลยดีหรือจะทำยังไง เลยเคาะประตูห้อง หวังให้อีกฝ่ายมาเปิดประตูให้เพราะเขาเชื่ออยู่แล้วว่าวันนี้ทาดาชิต้องมาหัวปั่นกับเบย์แม็กซ์อยู่แน่นอน
 
 
     ก๊อก ก๊อก !!
 
 
     หลังจากเสียงดับลงไปประมาณสองถึงสามนาทีทาดาชิก็มาเปิดระตูให้ พอเห็นหน้าของเขาแล้วดูเจ้าตัวก็ตกใจอยู่ไม่น้อย
 
 
          "ฮะ-ฮิโระ?!"
 
 
     ทั้งเขาและทาดาชิกระพริบตาปริบๆ ปรับอารมณ์สถานการณ์ตอนนี้ ทั้งที่ก็ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่าทำไมถึงค้างได้ขนาดนี้ ราวกับเจอบุคคลซึ่งเป็นดาราระดับตำนานมาเคาะประตูถึงห้องยังไงอย่างงั้น
 
 
          "เอ่อ....สวัสดี? มา....รบกวนรึเปล่า?"
 
 
     ฮิโระเริ่มประโยคสนทนา ทาดาชิที่กำลังมึนๆ อยู่จึงได้สติและเปิดประตูให้ฮิโระเข้ามาให้ห้อง
 
 
          "ไม่ๆ เชิญเลย"
 
 
     เมื่อได้ยินคำเชื้อเชิญ ฮิโระก็เดินเข้ามาให้ห้องตามนั้น ทว่าก็ต้องมาชะงักกับห้องที่รกกว่าปกติ
 
 
           "......"
 
 
     พอเห็นท่าทางของฮิโระ ทาดาชิก็รู้สึกตัวได้ว่าตอนนี้ห้องของตัวเองรกยิ่งกว่าอะไรดี
 
 
          "...อะ...เอ่อ......ขอโทษนะ ที่ห้องรกไปหน่อยน่ะ"
 
 
     เขาพยักหน้า แม้มันจะเป็นเรื่องแปลกสำหรับเขาที่จะเห็นความรกของทาดาชิ
 
 
     ปึง.....
 
 
     เสียงประตูห้องที่ปิดลงนำมาซึ่งความเงียบให้ทั้งสองอีกครั้ง
 
 
          "......คือ..."
 
 
     ฮิโระพยายามจะพูดบางอย่าง พอหันไปเห็นท่าทางที่ประหม่าของทาดาชิแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
          "ขอโทษนะ"
 
 
 
 
 
 
 
 
     ทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน
 
 
     ความกดดันเข้ามาอีกครั้ง จากเดิมที่ทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้ว ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่
 
 
 
          "เธอพูดก่อนเลย...."
 
 
     ทาดาชิแบมือเป็นเชิงให้ฮิโระพูดก่อน
 
 
          "ขอโทษสำหรับวันนั้นด้วยนะ คงทำให้นายไม่สบายใจ"
 
 
     พอได้ยินดังนั้นทาดาชิก็รีบแทรก
 
 
          "ไม่ๆ ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายขอโทษ ที่เผลอไปพูดอะไรไม่ดีออกไป"
 
 
          "เดี๋ยวสิ นายยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ"
 
 
     ปากเสียงเรื่องงี่เง่าดำเนินต่อไปสักพัก สุดท้ายตัวฮิโระก็ต้องยอมและพยายามเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
          "ตกลงเปลี่ยนแบบหุ่นแล้วเหรอ?"
 
 
     เขาพูดขณะสำรวจโครงหุ่นตัวใหม่ของทาดาชิที่เข้าใกล้ 'เบย์แม็กซ์' มากขึ้น
 
 
          "ใช่ ตามคำแนะนำของเธอนั้นล่ะ"
 
 
     พอสำรวจหุ่นไปได้สักพัก ฮิโณะก็เห็นความผิดปกติในหุ่นตัวนี้
 
 
          "นายใช้ไทเทเนียม?"
 
 
          "อืม มันเบาและก็แข็งแรงอยู่พอสมควรเลย คิดว่าไง"
 
 
          "เชื่อฉันเถอะ คาร์บอนไฟเบอร์ดีกว่า"
 
 
          "คาร์บอนไฟเบอร์? มันจะแข็งแรงพอเหรอ?"
 
 
          "มันแข็งแรงพอจะรับน้ำหนักของหุ่นนายได้อยู่แล้ว อีกอย่างมันเบากว่าด้วย นายคงเจอปัญหาช่วงระหว่างข้อต่อระหว่างเอวกับขาอยู่ใช่ไหมล่ะ?"
 
 
          "ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว นายลองมาดูตรงนี้สิ"
 
 
     ทาดาชิเดินมาดูที่ตัวหุ่นใกล้ๆ ตามจุดที่ฮิโระชี้ 
 
 
     ตัวเขาสาปแช่งในใจว่าไม่ควรไปยุ่ง แต่มันก็หยุดไม่อยู่แล้ว รู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูกเลย
 
 
 ---------------------------------------------------------------------------------------
 
 
     ผมออกจะงงอยู่เล็กน้อย ฮิโระไล่ข้อผิดพลาดของตัวหุ่นได้เป็นจุดๆ เป็นข้อๆ และบางที่ก็เป็นจุดที่ผมนึกไม่ถึงเลยด้วย
 
 
          "สุดท้ายนะ ใช้กล้องไฮเปอร์สเป็คเชี่ยล ดีกว่ามันอ่านรายละเอียดได้ดีกว่าเยอะ ถ้านายจะใช้มันสแกนคน"
 
 
          "....แทบจะแก้ทั้งหมดเลยนะนั้น"
 
 
     เขาทั้งงงและประทับใจในตัวฮิโระ เพราะเจ้าตัวบอกข้อผิดพลาดกับผมทั้งหมด แต่มันดูมหัศจรรย์เกินไป ราวกันว่าตัวฮิโระมองเห็นหมดแล้วว่าตัวเขาต้องการให้หุ่นตัวนี้ออกมาเป็นอย่างไร
 
 
          "ลำบากหน่อยนะพ่อเด็กเนิร์ด"
 
 
     ทาดาชิตกใจอยู่เล็กน้อย คำพูดและท่าทางแบบนั้นทำเอาเขานึกถึงฮิโระน้องชายของเขาขึ้นมาทันที และเขาก็นึกถึงแผนที่คิดมาตลอดว่าจะชวนฮิโระถ้าหากเจออีกฝ่าย
 
 
          "จริงสิ ฮิโระ วันนี้เธอว่างไหม? คือ.. จะชวนไปทานซูชิด้วยกันน่ะ"
 
 
     ฮิโระนิ่งไปสักพัก เหมือนคิดคำตอบก่อนจะพูดออกมา
 
 
          "ว่างสิ แต่นาย....ทางบ้านจะไม่เป็นห่วงเหรอ?"
 
 
          "เดี๋ยวฉันจะโทรไปบอกว่าวันนี้ไม่ต้องทำข้าวเผื่อ เอาน่าถือว่าแทนคำขอโทษเรื่องเมื่อตอนนั้น"
 
 
          "เอ่อ....โอเค.......?"
 
 
          "งั้นตกลงตามนี้"
 
 
     และผมก็กดโทรศัพท์โทรไปหาป้าแคส.....
 
 
 ---------------------------------------------------------------------------------------
 
จบไปอีกตอน >w<
ตกลงทาดาชิจะรู้ไหมน้าว่า 'ฮิโระ' คือ ฮิโระ น่ะ
ส่วนนามสกุลของฮิโระไม่ได้แต่งขึ้นมาใหม่แต่อย่างไร แต่เป็นนามสกุลของแก๊งฮามาดะในเวอร์ชั่นคอมมิคของมาร์เวลค่ะ
 
 

edit @ 1 Apr 2015 22:10:05 by Mishine

Comment

Comment:

Tweet