[Fic] Big Hero 6 : Last Time 1 [Tadashi x Hiro]

posted on 30 Mar 2015 20:08 by nabidmon in Fiction
[Fic] Big Hero 6 : Last Time [Tadashi x Hiro]
Paring : Tadashi x Hiro
Rating : PG- 15
Waring : อาจจะมีสปอยจากในหนังบ้าง ^ ^ เชื่อว่าคงไม่เกิน 10 พาร์ท 
 
เนื้อเรื่องกล่าวถึงฮิโระในวัย 17 ปี ได้สร้างไทม์แมชชีนกลับไปหาทาดาชิ 
 
----------------------------------------------------------------------------------------
 
 

      มันสำเร็จ!


     ตอนนี้ฮิโระ ฮามาดะไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่แน่นกระจุกในหน้าอกนี้ออกมาเป็นคำพูดได้เลยว่ามันคืออะไร นอกจากตอนนี้ตัวเขาสามารถทำสิ่งที่โลกคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ให้เป็นจริงแล้ว เขายังถูกมอบโอกาสที่สองที่หล่นตุบมาในมือในครั้ง


 

          'โอกาสที่จะช่วยทาดาชิ'


 

     แต่ทว่าทันทีที่มีความคิดนั้นเข้ามาในหัว ฮิโระก็หยุดอาการดีใจของตนเองไว้ ความคิดอีกอย่างแทรกเข้ามา เขาจำบทเรียนเกี่ยวกับทฤษฎีการข้ามเวลาได้ดี


 

          'การเล่นกับเวลาเป็นเรื่องของคนโง่'


 

          'หากลองเปลี่ยนแปลงอะไรไปแล้วไม่มีอะไรยืนยันว่าจะดีขึ้นหรือแย่ลง'


 

     คำว่าจริยธรรมกับความต้องการส่วนตัวตีกันยุ่งในหัวของฮิโระ แน่นอนว่าเขาเห็นแก่ส่วนรวมแต่ก็แน่นอนอีกเช่นกันว่าตัวเขาอยากจะเห็นทาดาชิอีกครั้ง และเขาก็มีโอกาสแล้วไงเล่า


 

     หากไม่รีบตัดสินใจและมีใครสักคนมาเห็นไทม์แมชชีนเข้า ตัวฮิโระคงไม่มีได้ใช้เจ้านี่อีกเลย แต่ทางที่ดีที่สุดคือเขาควรจะทำลายเครื่องนี้ทิ้งและทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นจะดีที่สุด เล่นกับเวลามันอันตรายเกินไป


 

     หลังจากที่ทะเลาะกับตัวเองอยู่หลายสิบนาที ฮิโระก็ตัดสินใจได้........

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

     วันนี้เป็นวันที่ค่อนข้างเลวร้ายสำหรับทาดาชิ เมื่อตอนเช้าก็ตื่นสายเนื่องจากนาฬิกาเจ้ากรรมที่ควรจะส่งเสียงปลุกกลับเสียขึ้นมาดื่อๆ กว่าทาดาชิจะรู้ตัวตื่นก็สายมากแล้ว พลันพอมองเจ้าน้องชายตัวแสบที่ยังนอนไม่รู้ราวก็เกิดอาการอิจฉาขึ้นมาตะหงิดๆ ทั้งที่ก็เป็นตัวเขาเองแท้ๆ ที่เป็นคนลากคอฮิโระมาจากลานบอทไฟท์ในตอนมืดๆ ค่ำๆ ก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้น แต่คุณน้องชายกลับนอนสบายเป็นทองไม่รู้ร้อนซะงั้น

 

 

     พอบึ่งสกู๊ตเตอร์ไปมหาลัยก็โดนตำรวจเขียนใบสั่ง และพอถึงมหาลัยก็โดนอาจารย์ทำโทษเบาๆ อย่างการไปขัดห้องน้ำทั้งหมดในอาคารมหาลัย ในคาบประดิษฐ์หุ่นยนต์ตัวเขาก็ดันเผลอทำไฟฟ้าลัดวงจรเป็นเหตุให้เกิดระเบิดอัดหน้าอีก........

 

 

          'จะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหม?'

 

 

     ทาดาชิคิดหลังจากที่ออกมาจากห้องอาบน้ำของมหาลัย แต่ถึงแม้จะเหนื่อยอย่างไร วันนี้ก็จะปั่นโปรเจ็คหุ่นยนต์ของเขาต่ออยู่ดี

 

 

     เมื่อถึงหุ่นเพื่อนนักรักสุขภาพก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา นี้เป็นผลงานใหญ่ของเขาเลย ตัวทาดาชิเชื่อว่าหุ่นตัวนี้อาจจะสามารถเปลี่ยนแปลงระบบการแพทย์ปัจจุบันได้แน่นอน ถึงแม้จะฟังูเป็นฝันลมๆ แล้งๆ ก็ตามที ไม่เพียงแต่แค่นั้น เขาคิดว่ามันอาจจะพอปกป้องและดูแลน้องชายตัวดีได้บ้าง

 

 

 

 

     ทาดาชิวางโทรศัพท์ตนลงบนโต๊ะวิจัยจากที่โทรไปบอกน้าแคสว่าคืนนี้อาจจะกลับดึก เวลาบนโทรศัพท์นั้นบอกให้ทาดาชิทราบว่ามันใกล้จะหนึ่งทุ่มเต็มทีแล้ว และมันก็เป็นเวลาที่ฮิโระมักจะแอบออกจากห้องไปแข่งบอทไฟท์อยู่บ่อยครั้ง ในใจจึงได้แต่ภาวนาว่าคืนนี้ฮิโระจะไม่ได้ออกไปไหนจนเขาต้องบึ่งไปช่วยถึงที่

 

 

     เพื่อความสบายใจทาดาชิจึงตรวจที่อยู่ของฮิโระด้วยเครื่องติดตามตัวก่อนจะหันไปหมกหมุ่นกับโปรแกรมหุ่นยนต์ในหน้าจอแลปท็อปต่อ

 

 

     มหาลัยปิดไฟในอาคารหมดแล้ว คาดว่าวันนี้คงมีเพียงเขาคนเดียวที่อยู่เย็น แม้จะไม่บ่อยแต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก วันนี้วันศุกร์ก็คงไม่พ้นไปก้งเหล้าหรือกลับไปงานที่บ้านกัน

 

 

     แน่นอนว่าความเงียบเหงานี้ไม่ได้ทำให้ทาดาชิสบายใจนัก ยิ่งพอนึกถึงเรื่องผีในอาคารวิจัยของฮันนี่เลม่อนแล้วด้วยก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ทว่าตัวทาดาชิก็ยังคงคิดในแง่ดีว่าคุณผีคงไม่นึกคึกอยากจะออกมาหลอกคนในวันนี้พอดีหรอก เพราะแค่นี้เขาก็เจอเรื่องชวนเครียดมาทั้งวันแล้ว

 

 

 

     ตึก...... ตึก................

 

 

     เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังไปทั่วโถงทางเดิน ในวันที่เงียบขนาดนี้ไม่มีทางที่ทาดาชิจะไม่ได้ยิน

 

 

 

          'แค่นึกถึงก็จะโดนเลยเหรอ...... นี้จะโชคร้ายอะไรขนาดนั้น...............'

 

     ทาดาชิคิดในใจ นึกโทษตัวเองว่าจะละเมอทำไมว่าเป็นผีสางที่ไหน บางทีอาจจะเป็นเพื่อนร่วมมหาลัยที่ลืมของไว้ก็ได้

 

 

     ตึก......

 

 

     เสียงฝีเท้ามาหยุดบริเวณหน้าห้องของทาดาชิพอดี ตัวเขาไม่เคยจำได้ว่ามีห้องอยู่ฝั่งข้ามกับห้องเขาด้วย แต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทำงานบนหน้าจอเลปท็อปต่อไป

 

 

     รู้สึกเหมือนมีใครกำลังมอง......

 

 

     แม้จะพยายามคิดในแง่ดีว่า 'มโนไปเองเถอะ'  อยู่ก็ตามแต่ก็สลัดความกดดันไม่พ้นจริงๆ

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

     ใจของฮิโระกำลังเต้นตุบๆ กำชับฮู้ตปิดบังหน้าของตนให้เน้นขึ้นพลางมองไปยังร่างทีกำลังหมกหมุ่นอยู่กับโปรแกรมหุ่นยนต์ ณ ตอนนี้

 

 

     ทันทีย้อนอดีตกลับมาฮิโระก็ถูกส่งมายังโถงทางเดินทางมหาลัย แวบแรกกำลังผิดหวังว่าเรื่องย้อนเวลาคงเป็นเพียงสิ่งเพ้อฝันและกำลังจะเดินกลับห้องวิจัยของตน เมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามายุ่งวุ่นวายในห้องก็กว่าจะเข้าไปตะโกนไล่ให้มันรู้แล้วรู้รอด ทว่าเมื่อเห็นร่างที่นั่งทำงานในห้องนั้นฮิโระก็ค้างนิ่งรีบคว้าโทรศัพท์มาดูวันที่ในมือถือทันที

 

 

          'หนึ่งปีก่อนที่พี่จะโชว์เบย์แม๊กซ์ให้ดู!!'

 

 

     ฮิโระแทบจะหยุดน้ำตาไว้ไม่อยู่ แค่นึกว่าเขามีโอกาสจะคุยกับทาดาชิอีกครั้งหรือแม้กระทั่งไทม์แมชชีนของเขาใช้ได้ผล มันก็ดีใจแทบแย่แล้ว

 

 

     เมื่อมีโอกาสได้เห็นช่วงที่พี่ชายของเขากำลังทำงานก็รู้สึกว่ามันตลกแปลกๆ เมื่อคิดอะไรไม่ออกทาดาชิก็จะเกาหัวตัวเองแรงๆ ท่าทางเหมือนอยากจะทึ้งมันออกมาให้ได้ หรือจะเป็นการคาบข้าวปั้นไว้ในปากและหมุนเก้าอี้ไปมาพร้อมหลับตาเหมือนนั่งสมาธิ หากว่าทาดาชิยังคงมีชีวิตอยู่ฮิโระคงแซวแล้วแซวอีกเกี่ยวกับพฤติกรรมนี้ของทาดาชิที่มักจะบ่นเขาให้ดูแลตัวเองอยู่บ่อยๆ

 

 

     พอเหลือบไปมองโครงหุ่นของเบย์แม๊กซ์ก็อดยิ้มไม่ได้ ทีแรกพี่ชายของเขาตั้งใจไว้ให้มันเป็นหุ่นแบบไหนกันนะ? เพราะตอนนี้มันแลดูมีน้ำหนักและโครงสร้างที่เป็นหุ่นขนาดเท่ามนุษย์ผิดกับรุ่นปัจจุบันที่ทำเป็นเพียงโครงบางๆ ปล่อยลมพองให้เป็นตัวเท่านั้น

 

 

          'รู้สึกเหมือนกำลังโมเม้นต์วินาทีชีวิตเลยนะเนี่ย..... ไม่สิอาจจะเป็นสารคดีชีวิตทาดาชิก็ได้นะ'

 

 

     ฮิโระหลับตานึกกับตัวเอง พลางอมยิ้มไป

 

 

     ขณะที่ฮิโระกำลังคิดอะไรเพลินๆ มือที่จับบานประตูไว้ก็เหมือนจะถูกพลักออก

 

 

          "เหวอ!!"

 

 

     และเสียงมันก็หลุดออกมาจากปากเขาจนได้

 

 

 -------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

          "เหวอ!!"

 

 

     เสียงที่หลุดออกมาตอนที่เขาตัดสินใจพลักบานประตูออกไปนั้นทำเอาเข้าตกใจไม่น้อย ฮิโระแอบมาทำอะไรที่นี้? และเกือบจะหลุดปากถามไปแล้วว่า 'มาทำอะไรที่นี่ตอนมืดๆ ค่ำๆ เนี่ย คุณน้องชาย' แล้วหากไม่สังเกตว่าบุคคลที่ล้มไปไม่ใช่น้องชายของเขา ฮิโระตัวยังไม่สูงขนาดนี้หรอก

 

 

          "นายเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่? แล้วมาแอบมองฉันทำไม?"

 

 

     ด้วยความตกใจ เขาจึงเผลอกรอกคำถามเป็นชุดไปโดยไม่รู้ตัว

 

 

          "อะ...เอ่อ......."

 

 

     ผู้บุกรุกสวมฮู้ดคลุมหน้าเอาไว้เขาจึงมองไม่เห็น ทำท่าทางปะหลับปะเหลือก พูดไม่ออกก่อนจะวิ่งฉิวหนีไป

 

 

          "ขอโทษครับ!!"

 

 

          "หะ..? อะ.....เดี๋ยว!"

 

 

     ทาดาชิตั้งใจจะคว้าเสื้อนั้นไว้แต่ไม่ทัน จึงทำได้แค่บอกกับตัวเองว่า 'อย่าเลยๆ' และหันกลับไปทำงานของตนต่อ ในใจก่ำกึ่งระหว่างจะค้างดีหรือกลับไปนอนบ้านดี

 

 

          "ไปแจ้งร.บ.ภจะดีกว่าไหมเน้อ?"

 

 

     ถึงจะพูดไปแบบนั้นก็เถอะ แต่สุดท้ายทาดาชิก็ไม่ได้ทำอย่างที่กล่าวเอาไว้เลย

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

     หลังจากที่วิ่งออกมาจากมหาลัย ในใจฮิโระยังคงเต้นตุบๆ ไม่คลาย นึกถึงสีหน้า เสียงและคำพูด ของทาดาชิเมื่อสักครู่ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

 

 

          'นายเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่? แล้วมาแอบมองฉันทำไม?'

 

 

          'หะ..? อะ.....เดี๋ยว!'

 

 

     สีหน้าที่สับสนของทาดาชิทำให้เขาทำตัวไม่ถูก ไปไม่เป็น เขาแทบไม่เคยจะเห็นสีหน้าแบบนั้นของทาดาชิจังๆ มาก่อน ส่วนมากก็เป็นเวลาที่ทาดาชิคุยกับคนอื่น ความจริงตัวเขาจะโกหกหน้าตายไปก็ได้ ประมาณว่า 'อ้อ! บัญเอิญ ผมลืมของไว้ในห้องแลปแล้วเห็นงานวิจัยคุณเลยเกิดสนใจขึ้นมา' อะไรเทือกๆ นั้น แต่พอเอาเข้าจริงเขาโกหกต่อหน้าพี่ชายตัวเองไม่ลงอีกแล้วนับตั้งแต่วันที่ทาดาชิกระโจนเข้ากองไฟไป เปล่าๆ ปลี้ๆ

 

 

          "โอย... บ้าเอ้ย! ตั้งสติสิตัวฉัน!"

 

     หลังจากที่เดินไปเดินมาสักพัก ฮิโระก็นึกได้ว่าตอนนี้เขาไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว นอกจากโทรศัพท์มือถือกับนาฬิกาข้อมือก็ไม่มีอย่างอื่นอีกแล้ว ถ้างั้น... คืนนี้เขาจะนอนไหนกัน?

 

 

          "เอาไงเอากันละวะ!"  

 

     พอปลงกับตัวเองเสร็จ ฮิโระก็มุ่งหน้าไปยังสุสานกองขยะพึมพัมกับตัวเองว่าได้เป็นคนจรจัดก็วันนี้ล่ะ แต่ส่วนหนึ่งนอกจากจะขอเป็นที่พักสักคืนแล้ว ฮิโระก็หวังจะขุดหาซากมาทำหุ่นไปแข่งบอทไฟท์ด้วย เดี๋ยวไปรับจ๊อบซ่อมหุ่นหน้างานเป็นทุนไปแข่งเอาก็แล้วกัน...

 

 

          "เฮ้อ......"

 

     แค่นึกว่าตัวเองจะได้ไปใช้ชีวิตแบบคนเถื่อนก็รู้สึกอยากจะหัวโขกกับพื้นขึ้นมาตะหงิดๆ ที่ไม่ยอมเตรียมตัวอะไรก่อนมาเลยสักนิด แถมไม่รู้วิธีกลับไปอีกต่างหาก

 

 

 

 

.

.

.

.

.

 

 

          "วันนี้จะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหมนะ?"

 
 
     โดยไม่รู้ตัว ทั้งสองพี่น้องก็หลุดประโยคเดียวกันออกมาจากปากจนได้
 
 
------------------------------------------------------------------------------------
 
 
  คุยนิดนึงก่อนจาก วันนี้เดินๆ อยู่ในสัปดาห์หนังสือก็เหลือบไปเห็นหนังสือเรื่อง "ฟันเฟืองหัวใจ กลไกเวลา" เข้า พอเห็นชื่อเรื่องปุบก็นึกถึงพล๊อตคู่นี้ออกขึ้นมาซะงั้น ก็เลยลองแต่งซะหน่อย แต่ทว่าพออ่านเนื้อเรื่องในหนังสือก็ตรัสรู้ว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับการย้อนเวลาเลยนี้หว่า =w=''
 
 
  โอเค พอๆ ก่อนอื่นก็สาเหตุที่ไรต์เลือกว่าทำไมถึงใช้ฮิโระในวัย 17 เป็นคนเดินเรื่อง อย่างแรกเลยคือเป็นช่วงวัยที่ฮิโระกำลังจะเข้าสู่มู้ดวัยรุ่นแล้ว (แม้เจ้าตัวจะแก่แดด(?)ก็ตาม) คงเป็นเวลาดีที่จะได้รับบทเรียนราคาแพงจากทาดาชิอีกครั้ง (อุ๊ยสปอยรึเปล่าเนี่ย) อย่างที่สองคือ ฮิโระเริ่มโตมากพอที่จะตัดสินใจหลายๆ อย่างด้วยตัวเองแล้ว การย้อนเวลากลับมาก็เช่นกัน อย่างสุดท้ายคือไม่อยากให้ฮิโระโตกว่าทาดาชิ (ฮา) เพราะใหนังทาดาชิอายุประมาณ 19 ถ้าหนึ่งปีก่อนก็คือ 18 ถ้าอายุฮิโระกับทาดาชิเท่ากันเลยมันจะแหม่งๆ ไปหน่อย 5555
 
 
 
ความจริงมีอีกหลายสาเหตุแต่สาเหตุหลักๆ ก็ตามนี้ 
 
 
เอาเป็นว่าฝากฟิคนี้เอาไว้ด้วยนะจ้ะ ^ ^ ตอนนี้ยังไม่ยาวมากแต่ฝากไว้ก่อนเนอะ เหอะๆ
 
 
*หนังสือที่กล่าวข้างต้นมีชื่อยุ่นว่า クロックワーク・プラネット หรือ Clockwork Planet  ซึ่งเป็นผลงานของคนเขียนท่านอื่นร่วมกับผู้เขียนเรื่อง No Game No Life ปัจจุบันมีออกมาแล้ว 3 เล่มแต่ไทยเชื่อว่าคงออกมาเพียงเล่มเดียว 


 

edit @ 30 Mar 2015 21:45:12 by Mishine

Comment

Comment:

Tweet